Ik had een afspraak gemaakt met mevrouw om een kop koffie te komen drinken vanwege haar honderdste verjaardag. Ze was hier wel voor te vinden, ik heb een boeket bloemen voor haar meegenomen. Er komt al jaren een vrijwilligster van de Stichting bij haar om ondersteuning te bieden waar nodig, een heel bijzondere situatie dus.

 

Het komt in mijn werkgebied (gemeente Twenterand) en ik denk dat dat geldt voor alle gemeentes waar de Vrijwillige Thuiszorg werkzaam is, niet vaak voor dat we iemand ontmoeten die 100 jaar is.

Het voelde voor mij best speciaal, dat ik bij iemand op bezoek kwam die zoveel levenservaring heeft.

De deur werd opengedaan door een nette oude dame. Ik werd hartelijk ontvangen en mevrouw vroeg of ik op bank een plekje kon zoeken dan kon zij bij het raam gaan zitten, zodat ze mij kon zien.

 

Mevrouw vertelde haar levensverhaal.

Ze kon als jong meisje naar de modevakschool wat in de tijd toen zij jong was, wel als een geluk kon worden gezien. Kinderen van ouders die zelf het geld hard nodig waren, kregen die kans niet.

Toen ze ervaring opgedaan had op de modevakschool kon ze naar mevrouw Hospers op de fabriek, waar ze mocht helpen met naaien. Zij mocht het fijne naaiwerk doen, omdat ze het goed in de vingers had.

Mevrouw heeft 1 zus die ook goed met de naaimachine overweg kon en dezelfde kant uit ging.

 

Mevrouw is vanaf haar 18e tot aan haar 95e lid geweest van verschillende koren in Vriezenveen. Het werd elke keer een koor dat bij haar leeftijd paste en waar ze kon zingen met leeftijdgeonten. Ze heeft dit altijd met veel plezier gedaan, maar na haar 95e kon ze niet meer goed zien en is ze gestopt.

 

Toen de kinderen geboren werden, is mevrouw gestopt met werken in de fabriek. Ze is in 1937 getrouwd en kreeg samen met haar man, drie dochters en een zoon. Inmiddels heeft ze 7 kleinkinderen en 10 achterkleinkinderen.

 

Samen met haar gezin heeft ze lange tijd in het dorp Vriezenveen gewoond. Haar man was zelfstandig ondernemer in de bouw en heeft later een woning gebouwd aan het kanaal. Hier zijn de kinderen opgegroeid.

Nu woont mevrouw in een seniorenwoning waar ze een mooi plekje heeft en het ook goed naar de zin heeft. Hier heeft ze 10 jaar samen met haar man kunnen wonen, 22 jaar geleden is hij overleden.

 

Ze woont nog steeds zelfstandig en er komt huishoudelijke hulp om haar de grote taken uit handen te nemen. Mevrouw kan niet goed meer zien, maar vindt hygiëne in huis erg belangrijk. Ze maakt wekelijks zelf alle deurknoppen schoon en ook het toilet, de wasbak en vooral de keuekn moeten bij haar altijd netjes achtergelaten worden. Dit heeft ze van haar moeder meegekregen, die op 93 jarige leeftijd overleden is. Ze verteld dat ze met de hand controleert of ze alles schoon achterlaat.

 

Mevrouw Dasselaar heeft nooit in het ziekenhuis gelegen. Ze is één keer geholpen aan staar en de spataderen zijn behandeld. Verder is ze altijd zo gezond als een vis geweest.

 

Gelukkig is er een goede mantelzorger bij haar in de buurt die dagelijks wel even bij haar binnenloopt en vraagt of er nog iets te doen is voor haar. Mevrouw is heel helder van geest en weet goed aan te geven of alles met haar in orde is.

 

Ze houdt van regel, dit houdt een mens gezond en je weet waar je aan toe bent.

 

Het was een gezellig bezoek en ik vond het fijn om een gesprek met mevrouw te hebben.

 

Herm Spoolder, coördinator Vrijwillige Thuiszorg gemeente Twenterand